ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ «ΥΠΕΡ ΥΓΕΙΑΣ»...

ΚΑΠΟΙΟΣ άρχοντας από τη Νικομήδεια αρρώστησε βαριά και, βλέποντας πώς πλησιάζει στο θάνατο, κάλεσε τη γυναίκα του για να της εκφράσει τις τελευταίες του επιθυμίες:

–Την περιουσία μου να τη μοιράσεις στους φτωχούς και τα ορφανά. τους δούλους να τους ελευθερώσεις. Αλλά στους ιερείς δεν θέλω να δώσεις χρήματα για λειτουργίες. Σ’ αυτή του τη μεγάλη θλίψη ο ετοιμοθάνατος επικαλέστηκε με πίστη την ευχή του Αββά Ησαΐα, ενός Αγίου μοναχού που ασκήτευε κοντά στη Νικομήδεια, και αμέσως – ω του θαύματος! – έγινε καλά. Σηκώθηκε λοιπόν και πασίχαρος έτρεξε στον όσιο. Εκείνος τον καλοδέχτηκε, δοξάζοντας το Θεό για το μεγάλο θαύμα.

–Θυμάσαι, παιδί μου, τον ρώτησε, ποία ώρα συνήλθες από την αρρώστια; – Την ώρα που επικαλέστηκα την ευχή σου, απάντησε Εκείνος. Ο όσιος, με τον φωτισμένο του νου, γνώριζε τι είχε λεχθεί στη διάρκεια της αρρώστιας του και ξαναρώτησε: – Άφησες, παιδί μου, χρήματα στους ιερείς, να λειτουργούν για τη σωτηρία της ψυχής σου; – Όχι, γέροντα. Τι θα είχα να ωφεληθώ αν τους άφηνα κάτι; δεν θα πήγαινε χαμένο; –Μην το λες αυτό.

Ο αδελφόθεος Ιάκωβος γράφει: «Ασθενεί τις εν υμίν;» Προσκαλεσάσθω τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας, και προσευξάσθωσαν επ’ αυτόν αλείψαντες αυτόν ελαίω εν το ονόματι του Κυρίου. Και η ευχή της πίστεως σώσει τον κάμνοντα και εγερεί αυτόν ο Κύριος, καν αμαρτίας η πεποιηκώς, αφεθήσεται αυτώ».” Νά λοιπόν που οι ευχές των ιερέων είναι αποτελεσματικές, για όποιον τις ζητάει με πίστη. Δώσε τώρα κι εσύ ένα ποσό για λειτουργίες, και θα λάβεις από το Θεό την πρέπουσα πληροφορία.

Έτσι κι έκανε. Έδωσε χρήματα σ’ έναν ιερέα για να του κάνει σαρανταλείτουργο, και γύρισε στο σπίτι του. Όταν συμπληρώθηκαν οι λειτουργίες, μετά από σαράντα μέρες, κι ενώ σηκωνόταν από τον ύπνο, βλέπει ξαφνικά ν’ ανοίγουν οι πόρτες του σπιτιού του και να μπαίνουν σαράντα άνδρες έφιπποι, λαμπροί και αγγελόμορφοι, είκοσι από δεξιά και είκοσι από αριστερά.

–Κύριοί μου, φώναξε έκπληκτος ο άρχοντας, πώς μπήκατε σε σπίτι ανθρώπου αμαρτωλού; – Εμείς οι σαράντα, που βλέπεις, του απάντησαν εκείνοι, αντιπροσωπεύουμε τις λειτουργίες που έγιναν για σένα στον φιλάνθρωπο Θεό. Μας έστειλε Εκείνος, για να σε συνοδεύσουμε μέχρι την εκκλησία. Πήγαινε μέσα χαρούμενος, χωρίς δισταγμό. Νά, με τα πρεσβυτικά χέρια συμπληρώθηκαν οι σαράντα λειτουργίες, που έγιναν για να ενωθεί ο Χριστός μαζί σου και να κατοικήσει στην καρδιά σου.

Ύστερα απ’ αυτά, ο άρχοντας μοίρασε την περιουσία του σε ευλαβείς ιερείς, για να γίνουν λειτουργίες «υπέρ αφέσεως των αμαρτιών αυτού», διακηρύσσοντας πώς οι θείες λειτουργίες και οι αγαθοεργίες μπορούν ν’ ανεβάσουν την ψυχή τού ανθρώπου από τα καταχθόνια στα επουράνια. Από το βιβλίο: Θαύματα και Αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία. ( Έκδοση Ιεράς Μονής Παρακλήτου Αττικής).

Η ΜΗΤΗΡ ΤΗΣ ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑΣ

 

«Χαῖρε, δι’ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει· χαῖρε, δι’ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει.
Χαῖρε, τῶν ἀπίστων ἀμφίβολον ἄκουσμα.
Χαῖρε τῶν πιστῶν ἀναμφίβολον καύχημα».
Ἡ Παναγία μας, ἡ μεσίτρια μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς.

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβάσιλας, στὸ βιβλίο του «Ἡ Θεομήτωρ», ἀναφέρει γιὰ τὴν Παναγία μας: «Ποιὸς λόγος εἶναι ἀρκετὸς γιὰ νὰ ὑμνήσῃ, ὦ μακαρία, τὴν ἀρετή Σου, τὶς χάριτες ποὺ σοῦ δώρισε ὁ Σωτήρας, αὐτὲς ποὺ Σὺ δώρισες στὴν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων κανείς, ἔστω κι ἄν «λαλῆ τὶς γλῶσσες τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἀγγέλων», ὅπως θὰ ἔλεγε ὁ Παῦλος.

Καὶ πάρα κάτω συνεχίζει· «Τὰ δικά Σου μεγαλεῖα ἀνήκουν μόνο στὸ χῶρο ἐκεῖνο ὅπου ὁ οὐρανὸς εἶναι καινὸς καὶ ἡ γῆ καινή, τὸ χῶρο ποὺ φωτίζεται ἀπὸ τὸν Ἥλιο τῆς δικαιοσύνης, ὁ ὁποῖος Ἥλιος οὔτε προηγεῖται οὔτε ἕπεται ἀπὸ τὸ σκοτάδι, ἐκεῖ ὅπου ὑμνητὴς τῶν μεγαλείων Σου εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Σωτήρας καὶ Ἄγγελοι αὐτοὶ ποὺ χειροκροτοῦν. Σ’ αὐτὸν μόνο πράγματι τὸ χῶρο μπορεῖ νὰ Σοῦ προσφερθῆ ἡ ὑμνωδία ποὺ σοῦ ἀξίζει.

Οἱ ἄνθρωποι εἶναι δυνατὸν νὰ ὁλοκληρώσουμε τὴν ὕμνησή Σου. Τόσο μόνο μποροῦμε νὰ σὲ ὑμνήσουμε, ὅσο χρειάζεται, γιὰ νὰ ἁγιάσουμε τὴ γλῶσσα καὶ τὴν ψυχή μας. Γιατὶ καὶ μόνο ἕνας λόγος καὶ μιὰ ἀνάμνηση, ποὺ ἀναφέρεται σὲ κάποιο ἀπὸ τὰ δικά Σου μεγαλεῖα, ἀνυψώνει τὴν ψυχὴ καὶ κάνει καλύτερο τὸ νοῦ καὶ μᾶς μετατρέπει ὅλους ἀπὸ σαρκικοὺς σὲ πνευματικοὺς καὶ ἀπὸ βέβηλους σὲ ἁγίους».

Στὸ βιβλίο «Ἁμαρτωλῶν σωτηρία», ἀναφέρεται ἕνα συνταρακτικὸ γεγονός. «Κάποια Ἰουδαία εἶχε δύσκολο τοκετό, οἱ δὲ πόνοι καὶ τὰ βάσανα τῆς κρίσιμης αὐτῆς ὥρας ἦσαν πολλά. Ὁ κίνδυνος γιὰ τὴ μητέρα καὶ τὸ παιδὶ ἦταν φανερός. Μὲ τοὺς τρόπους καὶ τὰ ἰατρικὰ μέσα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ποὺ χρησιμοποίησαν, τὸ παιδὶ δὲν μποροῦσε νὰ γεννηθῆ. Ὁ θάνατος καιροφυλακτοῦσε πάνω ἀπὸ τὴν κλίνη τῆς μητέρας.

Μιὰ χριστιανὴ ποὺ βρισκόταν ἐκεῖ τῆς εἶπε: – Ἄν θέλης νὰ ἐλευθερωθῆς, ἐπικαλέσου τὴν Παναγία μας, γιατὶ δὲ βρίσκεις ἄλλη βοηθό. Ἡ ἀσθενής, μὲ ἀδύνατη φωνή, ἀπὸ τὴν ὀδύνη τοῦ δύσκολου τοτετοῦ, εἶπε αὐτὰ τὰ λόγια μὲ δάκρυα. – Εὐλογημένη Μαρία τῶν Χριστιανῶν, ἄν καὶ εἶμαι ἀνάξια νὰ σὲ ἐπικαλεσθῶ καὶ νὰ ζητήσω τὴ βοήθειά σου, διότι κατάγομαι ἀπὸ τὸ Ἔθνος ἐκεῖνο ποὺ φόνευσε τὸν Υἱόν σου, ὅπως ἀκούω πὼς ἡ εὐσπλαγχνία σου καὶ τὸ ἔλεός σου δίνεται δωρεὰν στοὺς ἁμαρτωλοὺς κάθε μέρα. Σὲ παρακαλῶ, λύτρωσέ με ἀπ’ αὐτὸ τὸν κίνδυνο καὶ κάνω τάμα: νὰ βαπτισθῶ ἐγὼ καὶ τὸ παιδί μου, μόλις γεννήσω.

Μόλις τελείωσε τὴν προσευχή της στὴν Παναγία, ἀμέσως γέννησε ἕνα ὡραιότατο ἀγοράκι. Ὕστερα ἀπὸ λίγες μέρες βαπτίστηκε μὲ τὸ παιδί της. Τότε ὁ ἄνδρας της ἔλειπε σ’ ἕνα χωριό. Ὅταν πληροφορήθηκε τὴ βάπτιση τῆς συζύγου καὶ τοῦ παιδιοῦ του, ἔγινε ἐκμανὴς ἀπὸ ἀκυβέρνητο θυμὸ καὶ φόνευσε τὸ παιδί. Οἱ γείτονες ἔτρεξαν νὰ τὸν πιάσουν καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν στὸ δικαστήριο. Ὁ Ἑβραῖος ἔφυγε τρέχοντας καὶ πίσω του ἔτρεχαν οἱ γείτονες.

Κουρασμένος μπῆκε σὲ μιὰ ἐκκλησία ποὺ συνάντησε στὸ δρόμο του. Ἔντρομος βλέπει μιὰ εἰκόνα τῆς Παναγίας στὸ ναό. Μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ κατανύγηκε ἡ καρδιά του καὶ ἔκανε αὐτὴ τὴν προσευχή: Ὦ, Παναγία τῶν χριστιανῶν, πόσο μεγάλη εἶναι ἡ εὐσπλαγχνία σου καὶ προστατεύεις ἕνα βρώμικο σκυλὶ καὶ φονιὰ καὶ δὲν ἀνοίγει ἡ γῆ νὰ μὲ καταπιῆ! Ἐπειδὴ τόσο μεγάλο εἶναι τὸ ἔλεός σου καὶ ἡ ἀγαθότητά σου, ἐλέησε κι ἐμένα καὶ μὴ μὲ ἀποδιώξης, ὅπως ὁ Υἱός σου δὲν ἀποδίωξε τὸ διώκτη Του Παῦλο.

Ἐνῶ ἔλεγε αὐτὰ μὲ δάκρυα, ἔφθασαν οἱ χριστιανοὶ καὶ τὸν ἔδεσαν. Ὁ Ἑβραῖος τοὺς εἶπε: – Σᾶς παρακαλῶ, πηγαίνετέ με στὸν ἱερέα, γιὰ νὰ λάβω τὸ ἅγιο Βάπτισμα, καὶ τοῦτο ὄχι ἀπὸ τὸ φόβο τοῦ θανάτου, ἤ ἀπὸ δειλία. Ὅταν βαπτισθῶ, θανατώσετέ με. Οἱ χριστιανοὶ ἀνταποκρίθηκαν στὴν παράκλησή του. Ὕστερα ἀπὸ τὸ βάπτισμά του, τὸν παρέδωσαν στὴ δικαιοσύνη καὶ τὸν φυλάκισαν. Τὴν ἄλλη μέρα θὰ τὸν θανάτωναν. Ἡ γυναίκα του δὲ σταμάτησε οὔτε λεπτὸ νὰ θρηνῆ τὸ παιδί της ἀπαρηγόρητα. Καθὼς τὸ κρατοῦσε στὰ γόνατά της καὶ δερνόταν, κάποια στιγμὴ βλέπει τὸ παιδὶ ζωντανὸ στὰ πόδια της.

Ὅταν ἄκουσε ὅτι ὁ ἄνδρας της βαπτίστηκε καὶ ὅτι τὴν ἄλλη μέρα θὰ τὸν θανατώσουν, ἔτρεξε στὸ δικαστήριο μὲ τὸ ἀναστημένο βρέφος. Τὸ δικαστήριο, ὕστερα ἀπὸ αὐτό, τὸν ἐλευθέρωσε. Ὁ φονιάς μὲ τρόμο πλησίασε τὸ βρέφος καὶ τὸ ἐξέτασε στὸ λαιμό, στὸν τόπο ποὺ τοῦ ἔδωσε τὴ μαχαιριά. Μόνο ἕνα σημάδι ὑπῆρχε, γιὰ νὰ διακηρύττεται τὸ θαῦμα.

Τότε δόθηκε χάρη καὶ εὐλογία ἀπὸ τὴν Παναγία στὸ βρέφος καὶ μίλησε σὰν μεγάλος μεγαλόφωνα, γιὰ ν’ ἀκουσθῆ ἀπὸ ὅλους, καὶ εἶπε: – Ἡ μητέρα τῆς ἐλεημοσύνης καὶ πάσης παρακλήσεως μὲ ἀνέστησε γιὰ τὴν πίστη τῶν γονέων μου, εἰς ἔλεγχον τῶν ἀσεβῶν Ἰουδαίων καὶ εἰς δόξαν τῆς Παναχράντου Μητρός τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, τοῦ ἐνανθρωπήσαντος εἰς σωτηρίαν τοῦ κόσμου.

Τόσον οἱ γονεῖς, ὅσον καὶ τὸ παιδί τους ὑπηρέτησαν σ’ ὅλη τὴ ζωή τους τὴν Παναγία, ἔζησαν ἐνάρετα καὶ τελείωσαν τὸν πρόσ­καιρο βίο θεάρεστα». Καὶ ποιὸν δὲν βοηθᾶ ἡ φιλεύσπλαγχνος Παναγία μας, ὅταν τῆς τὸ ζητήσουν; *Εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος». *Αναδημοσίευση εκ του ιστολογίου «Ακτίνες» της 20.11.2023. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΘΑΥΜΑ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΕ ΜΕΤΑΝΟΟΥΝΤΑ

Ἕνα πρόσφατον Θαῦμα Εἰκόνος τοῦ Χριστοῦ ποὺ ἔλαβε χώρα σὲ Φαρμακεῖο τῶν βορείων προαστίων.
᾿Απὸ ἀξιόπιστο γνωστό μου, πιστὸ Χριστιανό, πληροφορήθηκα ἕνα θαυμαστὸ γεγονός, ποὺ ἔλαβε χώρα πρό τινος στὰ βόρεια προάστια τῶν Ἀθηνῶν σὲ παλαιό, παραδοσιακὸ Φαρμακεῖο.

Ὅταν ὁ φαρμακοποιὸς συμπλήρωσε τὸν χρόνο τῆς ἐπαγγελματικῆς σταδιοδρομίας του καὶ ἐπρόκειτο νὰ συνταξιοδοτηθεῖ, παρέδωσε τὸ Φαρμακεῖο στὸν υἱό του, ἐπίσης φαρμακοποιό. Ἐκεῖνος ἀνακοίνωσε στὸν πατέρα του ὅτι θὰ τὸ ἀνακαινίσει, γεγονὸς ποὺ ἔγινε πραγματικότητα. Στὴν ἀνακαίνισή του ὅμως συμπεριέλαβε καὶ μία ἀσεβῆ πράξη. 

Ἀποκαθήλωσε ἀπὸ τὴν περίοπτη θέση τὴν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εὐλαβικὰ εἶχε τοποθετήσει ὁ πατέρας του, καὶ Τὴν ἔβαλε σὲ ἕνα συρτάρι τοῦ Φαρμακείου. Ὅταν τελείωσε ἡ ἀνακαίνιση, ὁ «προοδευτικός», νέος φαρμακοποιός, δὲν θεώρησε σκόπιμο νὰ ἐπανατοποθετήσει τὴν Εἰκόνα ἐκεῖ πού, πρὶν δεκαετίες, Τὴν εἶχε βάλει ὁ πατέρας του, ἀλλὰ Τὴν ἄφησε κρυμμένη στὸ συρτάρι.

Συνέβη ὅμως κάποια νύχτα διανυκτέρευσης τοῦ Φαρμακείου του ἕνα ἔκτακτο, δυσάρεστο περιστατικό, νὰ τοῦ θυμίσει τὴν ἀσεβῆ πράξη του πρὸς τὴν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶχε ἀποκαθηλώσει. Μία νεαρή, σὲ προχωρημένη νυχτερινὴ ὥρα, χτύπησε τὴν πόρτα τοῦ Φαρμακείου. Ὁ φαρμακοποιὸς ἄνοιξε μία μικρὴ θυρίδα, ποὺ ἔχει στὴν θύρα εἰσόδου, γιὰ λόγους ἀσφαλείας καὶ τὴν ρώτησε τὶ θέλει.

Ἐκείνη τοῦ εἶπε: - Παρακαλῶ, νὰ μοῦ δώσετε κάποιο καταπραϋντικὸ φάρμακο, γιὰ τὴν μητέρα μου, ποὺ ἔχει ταραχὴ καὶ σπασμοὺς, γιὰ νὰ ἠρεμήσει... Ὁ φαρμακοποιὸς νυσταγμένος τῆς ἔδωσε ἕνα φιαλίδιο μὲ φάρμακο καὶ πῆγε νὰ καθίσει. Ξαφνικὰ ὅμως σηκώθηκε ταραγμένος, γιατὶ κατάλαβε ὅτι ἀπρόσεκτα εἶχε κάνει ἐγκληματικὸ λάθος. Τῆς εἶχε δώσει δηλητήριο ἀντὶ καταπραϋντικοῦ.

Μὲ τρόμο καὶ κρύο ἱδρῶτα ἄνοιξε τὴν πόρτα κοιτάζοντας δεξιὰ ἀριστερὰ μήπως δεῖ τὴν πελάτισσά του καὶ προλάβει τὸ κακό, ἀλλὰ μάταια, ἐκείνη εἶχε χαθεῖ μέσα στὴν ἐρημιὰ τῆς νύχτας. Ἔνοιωσε τότε νὰ λυγίζουν τὰ γόνατά του ἀπὸ ἀγωνία καὶ φόβο γιὰ τὰ δεινὰ ἐπακόλουθα τοῦ θανάσιμου λάθους του.

Ἀπελπισμένος, ἔκλεισε τὴν πόρτα καὶ μὲ μεγάλη ταραχὴ ἄνοιξε τὸ συρτάρι, ποὺ εἶχε καταχωνιάσει τὴν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καὶ Τὴν ἔστησε ὄρθια μπροστά του, γονάτισε καὶ προσευχήθηκε θερμά. Ζήτησε ἀπὸ τὸν Κύριο τῆς Δόξης νὰ κάνει τὸ Θαῦμά Του, ὥστε νὰ μὴ γίνει ἔνοχος ἀπώλειας μιᾶς ζωῆς. Γεμᾶτος τύψεις καὶ ἀναγνωρίζοντας τὴν ἀσεβῆ πράξη του, νὰ ἀποκαθηλώσει τὴν Εἰκόνα, ζητοῦσε συγγνώμη ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ κοίταζε τὴν θέση, ποὺ ἔμενε γυμνὴ ἀπὸ τὴν θεία παρουσία Της.

Ξαφνικὰ ὅμως ἡ πόρτα τοῦ Φαρμακείου ξαναχτύπησε. Σηκώθηκε νὰ δεῖ ποιὸς εἶναι, ἀνοίγοντας τὴν γνωστὴ θυρίδα. Καὶ ἔκπληκτος, ὢ τοῦ θαύματος (!), βλέπει τὴν νεαρὴ πελάτισσά του, ποὺ εἶχε φύγει πρὶν λίγα λεπτά, νὰ τοῦ λέει: - Μὲ συγχωρεῖτε, ἀλλὰ γλίστρησα καὶ ἔπεσα. Τὸ μπουκαλάκι μὲ τὸ φάρμακο, ποὺ μοῦ δώσατε, ἔσπασε. Παρακαλῶ νὰ μοῦ τὸ ξαναδώσετε!...

Ὁ φαρμακοποιὸς σταυροκοπήθηκε καὶ ἀναφώνησε: «Δοξασμένο τὸ Ὄνομά Σου, Χριστέ μου. Σὲ εὐχαριστῶ!...». Καὶ ἔσπευσε νὰ ἐξυπηρετήσει τὴν νεαρὴ, ποὺ τοῦ εἶχε φέρει τὸ θεῖο μήνυμα τοῦ Θαύματος τοῦ Κυρίου, στὴν Εἰκόνα τοῦ Ὁποίου θερμά, ὁλόψυχα καὶ ἐν μετανοίᾳ εἶχε προσευχηθεῖ. Ὁ Θεός, ποὺ θέλει «πάντας σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν», ἐπέτρεψε νὰ γίνει τὸ Θαῦμά Του, διότι ὁ νέος φαρμακοποιὸς δὲν εἶχε κακὴ προαίρεση, ἀλλὰ ἦταν θῦμα τῆς ἀσεβοῦς «ἐξέλιξης» καὶ τοῦ εἰκονομαχικοῦ πνεύματος τῶν καιρῶν μας.

Μετὰ τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ γεγονός, ὁ φαρμακοποιὸς τοποθέτησε εὐλαβικὰ τὴν Εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ στὴ θέση Της, ὅπου καὶ στολίζει πλέον, μὲ τὴν ἱερὴ λαμπρότητα τοῦ θείου Προσώπου Της, τὸ Φαρμακεῖο τῶν βορείων προαστίων. «Τὴν ἄχραντον Εἰκόνα Σου προσκυνοῦμεν Ἀγαθέ...», «Βασιλεῦ τῆς Δόξης»! (*) Ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», ἀριθμ. 1.902/ 18.11.2011, σελ. 7. Τοῦ κ. Μιχαὴλ Τσώλη. *Αναδημοσίευση εκ του περιοδικού «Οικοδομή και Παραμυθία», αρ. τεύχους 20, Μάϊος 2023.

ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΞΕΝΗΣ ΤΗΣ ΡΩΔΙΔΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΗΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ!

Σεβαστὲ ἅγιε Ἡγούμενε [...]. Σᾶς γράφω γιὰ νὰ ὁμολογήσω ἕνα θαῦμα ποὺ μοῦ ἔκανε ἡ Ὁσία Ξένη ἡ Ρωσίδα ἡ διὰ Χριστὸν σαλὴ τῆς Ἁγίας Πετρούπολης. Τὸ περιστατικὸ συνέβη τὸ ἔτος 2011, τὸν Σεπτέμβριο.

Τὸ βιβλίο ποὺ ἐξέδωσε ἡ Ἱερὰ Μονή σας τὸ προμηθεύτηκα τὸ 2011 ἀπὸ τὸ Μοναστήριο τοῦ Τιμίου Προδρόμου τῆς Μεταμόρφωσης Χαλκιδικῆς, διότι τυγχάνω πνευματικὸ παιδὶ τοῦ μακαριστοῦ Ἱερομονάχου Γρηγορίου (†2019).

Τὸ ἔτος 2011 ἦταν καθοριστικὸ γιὰ μένα διότι ἀπὸ κακὴ συγκυρία, Κύριος γνωρίζει, βρέθηκα κατηγορούμενη, ὄντας ἀθώα, μαζὶ μὲ ἄλλους συναδέλφους μου ἀπὸ τὴν ἐργασία μου γιὰ σοβαρὴ ὑπόθεση ὑπεξαίρεσης (σύνολο 18 κατηγορούμενοι). Ἤμουν ὄχι ἁπλῶς στενοχωρημένη, ἀλλὰ ἀπελπισμένη, διαλυμένη σωματικῶς καὶ ψυχικῶς (ἦταν μῆνας Ἰούλιος 2011).

Εὐτυχῶς μὲ στήριζε ἡ πίστη μου στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ στὴν Ὑπεραγία μας, τὴν Ὑπερένδοξη Παναγία μας, (καὶ) περίμενα μιὰ βοήθεια στὸ δρᾶμα μου. Γιὰ νὰ ἐνισχυθῶ πνευματικὰ διάβαζα ὅλο τὸ καλοκαίρι πάρα πολλὰ θρησκευτικὰ βιβλία. Μεταξὺ αὐτῶν καὶ τὸν βίο τῆς Εὐλογημένης ἀπὸ τὸν Θεὸ Ὁσίας Ξένης τῆς Ρωσίδος.

Τὸν Σεπτέμβριο λοιπὸν τοῦ 2011 μαζὶ μὲ τοὺς δικηγόρους μου (ἐκ τῶν ὁποίων ἡ μία ἦταν οἰκογενειακὴ φίλη καὶ ὁ ἄλλος διακεκριμένος πρώην Στρατοδίκης),21/4/2020 λογήθηκα στὸν Ἀνακριτὴ καὶ μετὰ ἔπρεπε νὰ περιμένω νὰ μὲ δεχθεῖ ὁ/ἡ Εἰσαγγελέας γιὰ νὰ μοῦ ἐπιβάλει κάποιο περιοριστικὸ μέτρο ἤ νὰ μὲ ἀφήσει ἐλεύθερη.

Εἶχα ὑποβάλει καὶ αἴτημα γιὰ ἀπαλλαγὴ στὸ Συμβούλιο Ἐφετῶν, μὲ Βούλευμα. Τὸ τμῆμα, στὸ ὁποῖο ἐγὼ ἤμουν Προϊσταμένη, δὲν εἶχε ἀπόλυτη σχέση μὲ τὸ διαπραχθὲν ἀδίκημα τῆς ὑπεξαίρεσης. Ἀλλὰ λόγῳ τῆς σοβαρότατης κατηγορίας, συμπεριλήφθηκαν ὅλα τὰ Τμήματα τῶν Οἰκονομικῶν Ὑπηρεσιῶν τοῦ Δήμου τῶν κατηγορουμένων, ἀπὸ τὸν Προϋπολογισμὸ μέχρι τὸ Ταμεῖο (ὅλοι οἱ Προϊστάμενοι).

Ἐνῶ λοιπὸν περίμενα μὲ ἀγωνία ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ Εἰσαγγελέα Θεσ/νίκης, βλέπω ἀπέναντι στὸν διάδρομο τὴν Ὁσία Ξένη μὲ τὸ μπαστουνάκι της, σκυφτὴ νὰ βρίσκεται ἔξω ἀπὸ ἕνα γραφεῖο. Δὲν ξέρω πῶς τὴν ἔβλεπα, ἀλλὰ τὴν ἔβλεπα. Καὶ κάνω τὴν ἑξῆς ἐρώτηση στὸν ἑαυτό μου:

-Γιατί ἡ Ἁγία περιμένει ἔξω ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ γραφεῖο καὶ ὄχι ἐδῶ μαζί σου ἔξω ἀπὸ τὸ γραφεῖο τῆς Εἰσαγγελέως; Ἡ Ἁγία ὅμως ἤξερε πολὺ καλὰ ποῦ περίμενε. Διότι ἡ Εἰσαγγελεὺς ἦταν ἐκεῖ. Ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ γραφεῖο βγῆκε. Ἦρθε μετὰ στὸ γραφεῖο ποὺ περίμενα ἐγὼ καὶ μέσα σὲ ἕνα λεπτὸ μοῦ εἶπε: Εἶστε ἐλεύθερη!

Βγῆκε ἀργότερα καὶ τὸ Βούλευμα τοῦ Συμβουλίου Ἐφετῶν μὲ τὸ ὁποῖο ἀπαλλάχθηκα ἐγὼ καὶ ἄλλοι 3 ὑπάλληλοι, συνάδελφοί μου. Ἡ εὐγνωμοσύνη μου εἶναι τεράστια στὴν Ἁγία ποὺ μὲ βοήθησε καὶ μὲ ἔσωσε. Πάντοτε ἔχω μαζί μου μιὰ μικρὴ Εἰκονίτσα της γιὰ προστασία. Μὲ ἀξίωσε ὁ Θεὸς νὰ γράψω τὸ Θαῦμα ποὺ πραγματοποίησε σὲ μένα ἡ Ἁγία Ξένη ἡ Ρωσίδα. Ἄς εἶναι τοπικὰ μακριὰ ὁ τόπος καταγωγῆς της. Ἔφτασε γρήγορα κοντά μου καὶ μὲ ἔσωσε.

Ἄς εἶναι σκυφτὴ μὲ τὸ μπαστουνάκι της. Οὔτε εἰσαγγελεῖς οὔτε δικηγόροι φθάνουν τὴν σοφία της καὶ τὴν εὐεργεσία της. Δόξα στὸν Τριάδικο, Ἅγιο Θεό μας! Δόξα στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό μας! Δόξα στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο! Δόξα στοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας! Εὐχαριστῶ καὶ πάλι τὴν ἔνδοξη Ἁγία, ἀλλὰ καὶ σᾶς γιὰ τὸν χρόνο σας... Δ.Π.

Πηγή: https://www.hsir.org/index-el.html

Ιερά Μητρόπολη Ωρωπού και Φυλής 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

Ἄθεος σέ παραμεθόριο χωριό καταθρυμμάτισε θαυματουργή Εἰκόνα, ἀλλά πέθανε τήν ἑπόμενη ἡμέρα. Ἡ δύναμη τῆς θρησκείας μας καταφάνηκε γιά μία ἀκόμη φορά καί ἕνα ἀπίστευτο θαῦμα κρατεῖ σέ ζωηρή συγκίνηση τόν πληθυσμό παραμεθορίου περιοχῆς. 

Πρόκειται γιά τόν θάνατο τοῦ Περικλέους Ἀργυρίου, ὁ ὁποῖος ἔλαβε χώρα στό χωριό Πράσινο ἤ Τύρνωβο τοῦ Νομοῦ Φλωρίνης. Τό ἱστορικό τοῦ θανάτου αὐτοῦ ἔχει ὡς ἑξῆς: Ὁ Ἀργυρίου διακήρυττε σέ ὅλο τό χωριό ὅτι δέν ὑπάρχει θρησκεία, δέν πρέπει ὁ ἄνθρωπος νά πιστεύει σέ τίποτε. Σημειωτέον, ὅτι αὐτός παρέμεινε ἐπί ἀρκετά χρόνια στήν Πολωνία, ὅπου εἶχε καταφύγει μετά τήν συντριβή τοῦ συμμοριτοπολέμου καί ἐπανῆλθε κατόπιν στό χωριό του. 

Κάποια στιγμή κλήθηκε ἀπό τήν Ἐνοριακή Ἐπιτροπή νά κάνει ὁρισμένες ἐπισκευές στήν στέγη τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ χωριοῦ καί τοῦ συστήθηκε νά εἶναι προσεκτικός, διότι ἐντός αὐτοῦ ὑπῆρχαν Εἰκόνες μεγάλης ἀξίας, στίς ὁποῖες προσερχόταν πλῆθος πιστῶν ἀπό ὅλη τήν περιοχή καί προσευχόταν. Ὁ ἄθεος ὅμως Ἀργυρίου τούς ἀπάντησε εἰρωνικά: -Πιστεύετε στά χρωματισμένα σανίδια!... Μέ αὐτά τά λόγια καί ἄλλα παρόμοια ὁ Περικλῆς Ἀργυρίου ἐπιδόθηκε στήν ἐργασία του. 

Κατάπληκτοι ὅμως οἱ συγχωριανοί του κατά τό μεσημέρι διαπίστωσαν, ὅτι αὐτός ἔσπασε τήν θαυματουργή Εἰκόνα τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς, ἡ ὁποία βρισκόταν ἐντός τοῦ Ναοῦ! Τό γεγονός αὐτό ἐξόργισε τούς φιλόθρησκους κατοίκους τοῦ Πρασίνου καί ὅλοι κατηγοροῦσαν τόν ἱερόσυλο. Τήν ἑπόμενη ἡμέρα, ὁ Ἀργυρίου πῆγε γιά νά συναντήσει ὁμάδα συγχωριανῶν του, γιά νά μεταβεῖ σέ νέα ἐργασία. 

Ὅταν ἄρχισε νά συνομιλεῖ μαζί τους, εἶπε σέ μία στιγμή: -Παιδιά, ἐγώ θά πεθάνω σήμερα! Ἡ προαίσθηση τοῦ ἀθέου ἐργάτου ἔκανε ἐντύπωση σ΄ ὅλους, διότι εἶχε γίνει γνωστό τό σπάσιμο τῆς Εἰκόνος στήν Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καί οἱ συγχωριανοί του πίστευαν ὅτι ἀργά ἤ γρήγορα ἡ θεία Πρόνοια θά τόν τιμωρήσει γιά τήν ἀσέβειά του. -Πιστεύω πώς θά πεθάνω, συνέχισε ὁ Ἀργυρίου, διότι τό ὄνειρο πού εἶδα μιλάει καθαρά. Παρουσιάσθηκε μπροστά μου ἕνας ἀξιωματικός μέ καμμιά δεκαριά στρατιῶτες καί μοῦ εἶπε: «Γι΄ αὐτό πού ἔκανες σήμερα θά δικασθεῖς καί ἴσως καταδικασθεῖς σέ θάνατο»! 

Σέ λίγο ὁ Ἀργυρίου ἀποχώρησε ἀπό τόν ὅμιλο τῶν συγχωριανῶν του διότι, ὅπως εἶπε, δέν αἰσθανόταν καλά καί πῆγε στήν οἰκία του. Ἐκεῖ, συναντήθηκε μέ τίς δύο κόρες του, τίς ἔστειλε σέ ἀγροτική ἐργασία καί ἔπεσε σ΄ ἕνα κρεββάτι. Ὅταν οἱ κόρες του ἐπέστρεψαν στό σπίτι, βρέθηκαν πρό ἀνατριχιαστικοῦ θεάματος: 

Ὁ πατέρας τους βρισκόταν στό πάτωμα νεκρός! Τά μάτια του ἦταν ἐξογκωμένα καί φαινόταν σ΄ αὐτά μία ἔκφραση τρόμου, τόν ὁποῖο θά δοκίμασε ὁ ἀποθανών στίς τελευταῖες του στιγμές. Τό πουκάμισό του ἦταν κατασχισμένο καί ὁ λαιμός του καί τό στῆθος του ἔφεραν βαθειές καί μεγάλες «νυχιές», πού προξένησε μέ τά ἴδια του τά χέρια ὁ μελλοθάνατος λίγες στιγμές προτοῦ νά ὑποκύψει. 

Οἱ φωνές τῶν κοριτσιῶν συγκέντρωσαν ἀμέσως στό σπίτι ὅλο τό χωριό καί οἱ πάντες ἄρχισαν νά σταυροκοπιοῦνται ἐνώπιον τῆς θείας τιμωρίας τοῦ ἀθέου συγχωριανοῦ τους. Ἰατρός ἐξέτασε τόν θανόντα καί διαπίστωσε ὅτι ἦταν ὑγιέστατος καί δέν ἔπασχε ἀπό καμμία ἀρρώστια, καί ἰδιαίτερα ἀπό ἄσθμα.

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών ΕΔΩ.
(Ἐφημερίδα «Θάρρος» Κοζάνης, 25-7-1960, σέ ἀνατύπωση στό Περιοδ. τῆς Ἐκκλησίας μας 
«Ἡ Φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας», ἀρ.τ. 345-346 / 15-8-1960, σελ. 5, μέ γλωσσική ἁπλοποίηση)

ΚΑΤΑΠΕΜΨΟΝ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΣΟΥ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΕΦ΄ΗΜΑΣ

Κάποτε ένας θεοσεβής ιερεύς, λειτουργούσε του Αγίου Δημητρίου, τον οποίον ευλαβείτο πολύ, λόγω του ότι ήτο μεσοβδόμαδα, οι χριστιανοί στο ναό ήσαν λίγοι. Η λειτουργία προχώρησε και έφθασε η στιγμή του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων. «Τα σά εκ των Σών», έσκυψε βαθιά βαθιά και διάβασε την ευχή, «έτι προσφέρομέν σοι την λογικήν ταύτην λατρείαν». Ανορθώθηκε και είπε «και ποίησον τον μεν άρτον τούτον», «τω δε εν τω ποτηρίω τούτο μεταβαλλών» και τα λοιπά, αμήν, αμήν, αμήν, για να μην λέμε όλες τις λέξεις ... 

Και μια φοβερή άστραπή ήλθε απ' το πουθενά, απ' τον ουρανό ... δεν ξέρει. Απ' την κόχη του Αγίου Βήματος ... δεν ξέρει. Απ' τον τρούλο του ναού; .. τον Παντοκράτορα, τον Κύριο.. δεν ξέρει, δεν κατάλαβε. Εκείνο που είδε και ένοιωσε είναι ότι η αστραπή ήλθε και κτύπησε πάνω στην Αγία Τράπεζα, χράπ.. και την χώρισε στα δύο, χωρίς να αγγίξει τα Τίμια Δώρα. Και κείνος έμεινε βουβός και άφωνος. Γεμάτος έκπληξη και δέος και φόβο, ιερό φόβο, και τότε τα πάντα περιελούσθησαν από τον ανέσπερον, τον άδυτον ήλιον της Τρισηλίου Θεότητος. Πρωτόγνωρα αισθήματα τον κατέλαβαν, δεν μπορούσε ο καημένος να μου τα περιγράψει. 

Ήτο εκστατικός για αρκετά λεπτά και άφωνος και ακίνητος. Τι είδους ουράνια αστραπή ήταν αυτή; Και τι ήθελε να δηλώσει, τι να σφραγίσει, τι να επιβεβαιώσει; Και τότε αυθόρμητα, παρά τη βουβαμάρα του, φώναξε από μέσα του, από μέσα του, όμως, από μέσα του βγήκε η δυνατή κραυγή χωρίς να ακουστεί προς τα έξω. «Κύριε είσαι ο αληθινός Θεός, ο Σωτήρας του κόσμου». «Σε υμνούμεν, σε ευλογούμεν», ξανάλεγε και ξανάλεγε ο ιεροψάλτης αλλά, που να συνέλθει ο ευλογημένος εκείνος παππούλης. Τελικά ο μπάρμπα Γιώργος ο ψάλτης μπήκε στο ιερό να δει τι γίνεται. Και με το «έ παπά», που του είπε, «τι θα γίνει με σένα, ακόμα να συνέλθεις», «τι έπαθες, είσαι καλά;» όλα επανήλθαν στη φυσικότητά τους. 

Με τις φωνές του ψάλτου συνήλθε ο ιερεύς, σηκώθηκε, πήρε το θυμιατό μόνος του, έβαλε θυμίαμα και, τρεμάμενος, είπε «Εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου, Υπερευλογημένης» και τα λοιπά. Μετά απ' αυτό το συνταρακτικό γεγονός για λίγον καιρό, πριν απ' τον καθαγιασμόν των Τιμίων Δώρων, αν δεν είχε κάποιο παιδάκι μέσ' στο Άγιον Βήμα, έβγαινε στην Ωραία Πύλη και φώναζε «Ε, μπάρμπα Γιώργο, έλα δω, έλα μεσ' στο Ιερό, κάτσε εδώ στην Αγία Τράπεζα, δίπλα και γονάτισε». «Μπάρμπα Νίκο, μπάρμπα Κώστα, μπάρμπα Γιάννη...», τους φώναζε λοιπόν έναν έναν. Του είχε δημιουργηθεί, τρόπον τινά, όπως το διεπίστωσε και ο ίδιος, ένας ιερό φόβος, μη τυχόν ξανασυμβούν τα ίδια φοβερά πράγματα τα οποία, ως άνθρωπος χωμάτινος και αμαρτωλός, δεν μπορούσε πλέον να αντέξει!

Πρεσβύτερος π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΓΕΝΟΜΕΝΑ ΥΠΟ ΔΑΙΜΟΝΩΝ

Με ποια δύναμη αυτοί που πιστεύουν και κάνουν τα αντίθετα, πολλές φορές προφητεύουν και θαυματουργούν; 

Τα διάφορα σημεία και θαύματα και οι προφητείες πολλές φορές γίνονται και από ανάξιους, 

σύμφωνα με κάποια ανάγκη ή οικονομία, 

όπως συνέβη με τον Βαρλαάμ12 και την εγγαστρίμυθο13. 

Και αλλού, οι απόστολοι, 

όταν βρήκαν κάποιον άπιστο, «ο οποίος έδιωχνε δαιμόνια με το όνομα του Χριστού»14, και τον εμπόδισαν και το ανάφεραν στον Χρι­στό, 

ο Χριστός τους είπε «Μη τον εμποδίζετε, γιατί όποιος δεν είναι ενα­ντίον σας, είναι με το μέρος σας»15. 

Επομένως, 

όταν δης να γίνεται ένα θαύμα και από αιρετικούς και από άπιστους, 

να μην απορήσεις ούτε να μετακινηθείς από την ορθόδοξη πίστη. 

Γιατί πολλές φορές εκείνη που κάνει το θαύμα είναι η πίστη αυτού που προσέρχεται, 

και όχι η αξία εκείνου που το κάνει. 

Άλλωστε ο Ιωάννης, 

ο μεγαλύτερος από όλους όσους γεννήθηκαν από γυναίκες16, 

δεν φαίνεται να έχει κάνει θαύμα, 

ενώ ο Ιούδας οπωσδήποτε έκανε, αφού ήταν και αυτός ανάμεσα σ’ εκείνους που στάλθηκαν να αναστήσουν νεκρούς και να θεραπεύσουν λε­προύς17. 

Γι’ αυτό να μη θεωρήσεις σπουδαίο, εάν δεις κάποιον ανάξιο ή αιρετικόν να κάνει θαύμα.

Ούτε φυσικά πρέπει να κρίνουμε τον ορθόδο­ξο άνθρωπο από τα θαύματα και τις προφητείες, αν είναι άγιος ή όχι, αλλά από τη διαγωγή του. Γιατί πολλές φορές πολλοί όχι μόνο ορθόδο­ξοι αμαρτωλοί, αλλά και αιρετικοί και άπιστοι, έκαναν θαύματα και προφήτευσαν σε ειδικές περιπτώσεις, όπως ειπώθηκε, ύστερα από παρα­χώρηση του Κυρίου, όπως στην περίπτωση του Βαλαάμ και του Σαούλ και του Ναβουχοδονόσορα και του Καϊάφα, στους οποίους μπορούμε να βρούμε, ότι το άγιο Πνεύμα ενήργησε, αν και ήταν ανάξιοι και βέβη­λοι, για δικαιολογημένες αιτίες. 

Αφού λοιπόν, όπως αποδείχτηκε, και από αμαρτωλούς και άπι­στους γίνονται πολλές φορές θαύματα και προφητείες, κατ’ οικονομία, δεν πρέπει από τα γεγονότα αυτά, όπως είπα, να δοκιμάζουμε κάποιον, αν είναι άγιος, αλλά από τους καρπούς του, όπως λέγει ο Κύριος «Θα τους αναγνωρίσετε από τους καρπούς τους»18. Τους καρπούς του αληθινού και πνευματικού ανθρώπου τις φανέρωσε ο Απόστολος, λέγο­ντας· «Ο καρπός του Πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστοήθεια, αγαθωσύνη, πίστη, πραότητα, εγκράτεια. Εναντίον αυτών δεν υπάρχει νόμος»19. 

Εάν λοιπόν ο άνθρωπος έχει τις αρετές αυτές, είτε κάνει θαύματα, είτε δεν κάνει, είναι φανερό ότι ο άνθρωπος αυτός είναι άγιος και φίλος του Θεού. Γιατί στους αληθινούς φίλους του Θεού δεν υπάρχει χάρη χωρίς πνευματικό χάρισμα. Γιατί δέχεται ή λόγο σοφίας, ή λόγο γνώσης, ή πίστη, ή χάρισμα να θεραπεύει, ή κάποιο άλλο από αυτά που αναφέρει ο Απόστολος στα όσα λέγει περί των δωρεών του αγίου Πνεύματος20. Χωρίς τους καρπούς αυτούς, αυτός που κάνει θαύματα ή προφητεύει, είναι ένας από εκείνους που θα λένε την ημέρα εκείνη· «Κύριε, Κύριε, στο όνομά σου δεν κάναμε πολλά θαύματα; 

Και θα ακούσει. Ομολογώ πως ποτέ δεν σε γνώρισα. Απομακρύνσου από εμένα, συ ο εργάτης της ανομίας»21. Και αυτά βέβαια ειπώθηκαν για τους ορθόδοξους Χριστιανούς που κάνουν θαύματα. Ο αιρετικός όμως που κάνει θαύματα ή προφητεύει, είναι φανερό ότι εμπαίζεται από τους δαίμονες, αν και νομίζει ότι από τον Θεό γίνο­νται τα θαύματά του. Οι δαίμονες φυσικά δεν γνωρίζουν εκ των προτέ- ρων τίποτε από αυτά που θα γίνουν ή είναι απόρρητα, αλλά μόνο ο Κύριος, ο οποίος τα γνωρίζει όλα πριν να γίνουν22, όπως λέγει μέσω του προφήτη· «Δεν υπάρχει κανείς που να προλέγει αυτά που θα γίνουν, εκτός από μένα»23. 

Οι δαίμονες λένε στους ανθρώπους αυτά που βλέπουν και ακούνε, ή φανερώνουν τα περισσότερα πράγματα υποθέτοντάς τα από κάποια σύμβολα. Φανερώνουν δηλαδή την παρουσία οδοιπόρων βλέποντάς τους να περπατούν στον δρόμο, και προηγούμενοι αυτών που πρόκειται να έρθουν, αναγγέλλουν την άφιξή τους. Επίσης κρυφακούο­ντας λόγια ανθρώπων που συζητούν ιδιαιτέρως με κάποιους, τα ανακοι­νώνουν σε όποιους θέλουν, και άλλα όμοια με αυτά, βλέποντας και ακούοντάς τα τα φανερώνουν στους ανθρώπους, και την ευφορία των καρπών της γης και την ακαρπία και τις κινήσεις των ανέμων και τις βροχές, και την εποχή των ραγδαίων βροχών και τις ξηρασίες και τις βαρυχειμωνιές και όλα τα παραπλήσια με αυτά τα προλέγουν, διαπιστώνοντάς τα από κάποια διακριτικά σημάδια, όπως και οι άνθρωποι. 

Αλλά και σκέψεις και αποφάσεις των ανθρώπων συμβαίνει να βλέπουν από κάποια σύμβολα στον άνθρωπο, ή από λόγια κάποιων. Και όχι μόνο αυτά βρίσκουν να πουν οι ακάθαρτοι δαίμονες, αλλά ακόμα και θανά­τους ανθρώπων. Γιατί υπάρχουν μερικά σημάδια που έχουν τοπο­θετηθεί από τη θεία Πρόνοια στο ανθρώπινο σώμα, ιδιαίτερα μάλιστα στο πρόσωπό του, και πριν από πολύ χρόνο, αλλά και πριν από λίγο, όπως λένε αυτοί που ασκούν την ιατρική επιστήμη με δεξιοτεχνία και ακρίβεια. Μερικοί μάλιστα βεβαιώνουν ότι οι πολύπειροι από τους Σαρακηνούς έχουν αυτή την ικανότητα της πρόγνωσης, οι οποίοι στον πόλεμο γνωρίζουν ολοκάθαρα εκείνον που πρόκειται να πεθάνει από κάποιο διακριτικό σημάδι.Έτσι λοιπόν και οι δαίμονες, σαν πιο διορα­τικοί από τα υλικά σώματα, προαναγγέλλουν τους θανάτους των ανθρώ­πων. 

Επειδή δηλαδή είναι πνεύματα λεπτά και ασώματα, ερευνούν και γνωρίζουν καλύτερα από κάθε ιατρική επιστήμη τις δυνάμεις των ανθρώπων και τις ενέργειες και τα πλεονάσματα και τις ελλείψεις της ζωτικής ύπαρξής τους μέσω του αίματος, και από αυτά με συλλογι­σμούς, όχι βέβαια ακριβείς, προσδιορίζουν τον θάνατο του ανθρώπου. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για τους μάντεις και τους εγγαστρίμυθους. Βλέποντας δηλαδή οι δαίμονες ποιος είναι ο κλέφτης και που βρί­σκονται τα κλοπιμαία, μπορούν να τα πουν. Όπως πολλές φορές, βλέπο­ντας τις πολλές βροχές που έγιναν στην Ινδική χώρα, προλέγουν σε κάποιον ότι στην Αίγυπτο θα ανέβει πολύ η στάθμη του Νείλου. Αν όμως τους ρωτήσει κάποιος πόσους πήχεις και δακτύλους θα έχει η άνο­δος της στάθμης του, δε μπορούν να απαντήσουν, και αποδεικνύονται ότι δεν γνωρίζουν τίποτε. 

Δίνουν επίσης την εντύπωση, ότι μέσω των ψευδοπροφητών ανθρώ­πων, που πιστεύουν σ’ αυτούς, κάνουν και θαύματα με αυτούς και θε­ραπείες σωματικών ασθενειών, για να εξαπατήσουν και αυτούς και άλλους, και παρουσιάζουν νεκρόν άνθρωπο να ανασταίνεται και το προαναγγέλλουν αυτό στους ζωντανούς με τη φαντασία. Διεισδύοντας δηλαδή ο δαίμονας στο νεκρό σώμα του ανθρώπου και κουνώντας το, παρουσιάζει τον νεκρό, ότι δήθεν ανασταίνεται με την ανώφελη προ­σευχή του απατεώνα ανθρώπου. Ακόμα και συζητά ο δαίμονας εκ μέρους του νεκρού με τον άνθρωπο που εξαπατάται από αυτόν γι΄’αυτά που θέλει και γι’ αυτά που ερωτάται από αυτόν, φανερώνοντάς του πράγματα που έγιναν και ειπώθηκαν κρυφά από ανθρώπους, επειδή τα γνωρίζει επακριβώς λόγω του ότι ήταν κρυφά παρών μέσα σ’ αυτόν που γινόταν αυτά από τους ανθρώπους εκείνους, και τα έβλεπε και τα άκουε. 

Αλλά ας μας γλυτώσει ο Θεός από αυτή την πλάνη των αιρετικών επισκόπων. Γνωρίσαμε μάλιστα και αιρετικόν επίσκοπο στην Κύζικο, την πόλη των οπαδών του Μακεδονίου, των Πνευματομάχων, ότι ένα δένδρο ελιάς το μετέφερε με μια δήθεν προσευχή από τον τόπο που ήταν σε άλλον τόπο, επειδή σκοτείνιαζε το παράθυρο του ασεβούς οίκου προσευχής τους. Και σε κάποιον άδικο δανειστή, που εξεβίαζε μια γυναίκα χήρα, εξαιτίας χρέους της που είχε κάνει ο άνδρας της, και απαιτούσε ποσόν όχι όσο ήταν το δάνειο, αλλά περισσότερο, όταν το πληροφορήθηκε αυτό ο αιρετικός επίσκοπος που προαναφέρθηκε, πριν ακόμα θαφτεί ο άνδρας της, αλλά ενώ ακόμα τον πήγαιναν για ταφή, σταμάτη­σε το νεκρικό κρεββάτι και έκανε δήθεν τον νεκρό να μιλήσει και να πει πόσο ήταν το χρέος που ώφειλε στον δανειστή του. 

Όταν αυτός ο αιρε­τικός πέθανε, ακόμα και στο μνήμα του έγιναν διάφορα φανταστικά πράγματα και θαύματα. Γι’ αυτό λοιπόν δεν πρέπει να παραδεχόμαστε ως άγιον κάθε θαυμα­τοποιό, αλλά να τον δοκιμάζουμε, σύμφωνα με εκείνον που λέγει «Να μη πιστεύετε σε κάθε πνεύμα, αλλά να δοκιμάζετε τα πνεύματα, αν είναι από τον θεό, γιατί παρουσιάστηκαν πολλοί ψευδοπροφήτες στον κόσμο»24. Και ο Απόστολος λέγει· «Οι άνθρωποι αυτοί είναι ψευδαπό­στολοι, εργάτες δόλιοι, που μεταμορφώνονται σε αποστόλους του Χρι­στού»25. Και δεν είναι να απορούμε γιατί «ο ίδιος ο Σατανάς μεταμορ­φώνεται σε άγγελο φωτεινό»26. Δεν είναι σπουδαίο λοιπόν, αν και οι υπηρέτες του μεταμορφώνονται σε υπηρέτες της δικαιοσύνης, των οποί­ων το τέλος θα είναι ανάλογο με τα έργα τους. 

Άλλωστε και ο Αντίχρι­στος όταν θα έρθει, κατά παραχώρηση του θεού, με τη συνεργασία των δαιμόνων θα κάνει πάρα πολλά σημεία και τέρατα ψεύτικα, προς απώλεια των απίστων και δοκιμασία των πιστών. Και τι το παράξενο αν, με τη βοήθεια του διαβόλου, θα κάνει φανταστικά θαύματα, τη στιγμή που έχουμε ήδη γνωρίσει και κάποιους άλλους μάγους και αγύρτες που έκα­ναν διάφορα θαύματα με την ενέργεια των δαιμόνων, μεταξύ των οποί­ων είναι ο Ίαννης και Ίαμβρης, οι οποίοι την εποχή του Μωυσή, μετα­βάλλοντας τις ράβδους τους σε φίδια και τα νερά σε αίμα, έβγαλαν πλήθος βατράχων από τα νερά, ώστε να γεμίσουν όλη την χώρα της Αίγυπτου27; Και ο Σίμων επίσης, ο μάγος την εποχή των αποστόλων, πόσα φανταστικά θαύματα έκανε; 

Έκανε πραγματικά αγάλματα να περπα­τούν και να πέφτουν στη φωτιά χωρίς να καίονται. Πετούσε στον αέρα και έκανε ψωμιά από πέτρες. Γινόταν φίδι και μεταμορφωνόταν και σε άλλα ζώα. Γινόταν με δύο πρόσωπα, μεταβαλλόταν σε χρυσάφι, άνοιγε κλειστές πόρτες, έσπαζε σιδερένια δεσμό, σε δείπνα παρουσίαζε τις μορ­φές διαφόρων ειδώλων, έκανε τα οικιακά σκεύη να έρχονται μόνα τους και να υπηρετούν χωρίς να φαίνονται αυτοί που τα μετέφεραν. Έκανε να προπορεύονται πριν από αυτόν πολλές σκιές, που έλεγε πως ήταν ψυχές των νεκρών. Πολλούς επίσης, που τον αποκαλούσαν αγύρτη, τους συμφιλίωσε μαζί του, και στη συνέχεια με την δικαιολογία ξεφαντώματος, θυσίασε βόδι και αφού τους παρέθεσε γεύμα, τους έκανε υποχείρι­ους διαφόρων ασθενειών και δαιμόνων. 

Όταν λοιπόν κάποτε τον κα­ταζητούσε ο βασιλιάς, φοβήθηκε και δραπέτευσε, δίνοντας το πρόσωπό του σε άλλον. Αλλά και οι μάγοι Ιουλιανός, Απολλώνιος και Απουλήϊος, κατά την εποχή του βασιλιά Δομετιανού έκαναν διάφορα φανταστικά πράγ­ματα, ένα από τα οποία σώζεται στις διηγήσεις των παλαιοτέρων ανδρών. Όταν κάποτε διαδόθηκε στη Ρώμη θανατηφόρα ασθένεια και όλοι πέθαιναν εδώ και εκεί, παρακινούνταν οι μάγοι αυτοί από τον βασιλιά και από τους προκρίτους του να βοηθήσουν την πόλη που κατα­στρεφόταν. Λέγει λοιπόν ο Απουλήιος «Εγώ την επιδημία που απλώθηκε στο ένα τρίτο της πόλης θα την σταματήσω σε δεκαπέντε μέρες». 

Έπειτα ο Απολλώνιος «Και εγώ θα σταματήσω, είπε, την επιδημία που διαδόθηκε στο άλλο ένα τρίτο σε δέκα μέρες». Απαντώντας και ο διαπρε­πέστερος από αυτούς και πιο κοντινός στον διάβολο, λόγω της ματαιοδοξίας του, Ιουλιανός, είπε «Μέσα σε δεκαπέντε μέρες η πόλη ολόκλη­ρη θα καταστραφεί, και δεν θα περιμένει τη δική μας βοήθεια. Για μένα λοιπόν το άλλο τρίτο της πόλης που μου ανήκει, θα παύσει από τώρα η καταστροφή της επιδημίας». Και πραγματικά σταμάτησε. Και όταν παρακλήθηκε από τον βασιλιά σταμάτησε και των άλλων δύο μερών την ταχύτητα διάδοσης της επιδημίας.

Σε μερικά μέρη μάλιστα τα τελετουργικά τεχνάσματα του Απολ­λώνιου μέχρι και τώρα κάνουν θαύματα, 

άλλα για να αποστρέψουν τε­τράποδα ζώα και πτηνά, που μπορούν να βλάψουν τους ανθρώπους, 

άλλα πάλι για να συγκρατήσουν τα ρεύματα ποταμών που κυλούν άτα­κτα, 

και άλλα για να αποστρέψουν άλλα περιστατικά που προκαλούν φθορά και βλάβη στους ανθρώπους. 

Αυτά όμως δεν τα έκαναν οι δαίμο­νες μέσω αυτού μόνο όσο ήταν στη ζωή, αλλά και μετά τον θάνατό του, 

παραμένοντας στο μνήμα του, έκαναν κάποια θαύματα στο όνομά του, για να εξαπατήσουν αυτούς που εύκολα βλάπτονταν με αυτά από τον διάβολο. 

Τι θα μπορούσε όμως να πει κανείς για τα μαγικά έργα του Μανέθωνα, 

ο οποίος έγινε τόσο διάσημος στη μαγική απάτη, 

ώστε διαρ­κώς να περιγελά τον Απολλώνιο Τυανέα, 

ότι δήθεν δεν κατείχε την ακριβή εμπειρία της τέχνης. 

Γιατί έπρεπε και αυτός, λέγει, όπως και εγώ, να κάνει μόνο με λόγο του αυτά που ήθελε να κάνει, 

και να μη παραδίνει σε κάποιες τελετές αυτά που κάνει.

Εκ του Ιστολογίου ''Ιερόν Ησυχαστήριον Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου''. 
Τίτλος, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

 Άγιος Αναστάσιος ο Σιναίτης Επίσκοπος Θεουπόλεως Αντιοχείας

Η ΧΡΥΣΤΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ

 Μια φορά, 

ήταν μια γυναίκα που την έλεγαν Χρυσταλλού. 

Τούτη η γυναίκα στον κόσμο είχε μόνο ένα γιο. 

Κι ήταν έξυπνος -έπαιρνε τα γράμματα πολλά- κι όμορφος και ζωηρός. 

Μιαν ημέρα, μάνα μου, εβγήκαν οι Τούρκοι κι είδαν το παιδί, 

πως ήταν παλλικάρι κι επήραν το. 

Από τότε η μάνα του… μέρα - νύκτα έκλαιε. 

-Α, το γιο μου, α το γιο μου… 

Απόστολε Αντρέα μου, φανέρωσέ μου τον, Απόστολε Αντρέα μου… 

Μια νύχτα πήγε ο Απόστολος Αντρέας και της λέει: 

-Τι έχεις και κλέεις; 

-Τι έχω; 

Μου κλέψαν το παιδάκι μου και δεν ηξέρω που ένι.

Τον σκότωσαν; Ζει; Τι τον εκάμαν δεν ηξέρω. -Να μην μαραζώνεις, της λέει, τον έχουν πολλά καλά. Να μην κλέεις και σε δέκα χρόνους από τώρα να πάεις στο Μοναστήρι μου στην Καρπασία και θα τον εύρεις. Έκτοτε σιώπησε η κακορίζικη, πήρε παρηγοριά. Πέρασε ένας χρόνος, άλλος ένας χρόνος… Τέλος πάντων να μην τα πολυλογούμε, τελείωσαν οι δέκα χρόνοι. Ετοιμάστηκε η Χρυσταλλού κι έπιασε τα τάματα που έταξε στον Απόστολο Αντρέα και πήγε στο Μοναστήρι του στην άκρη της Κύπρου. Πήρε πρόσφορα, άναψε λαμπάδες, έκαμε γιορτή, παράκληση, λειτουργήθηκε, μετάλαβε και βγήκε έξω από την εκκλησία. Είχε έγνοια, παρατηρούσε… 

Έρχονταν ξένοι πολλοί. Από ένα καράβι κατέβηκαν κάμποσοι κι ένας αξιωματικός των Τούρκων, ψηλός, όμορφος, λεβέντης. Παρατηρεί, εγνώρισεν την εκείνος. ''Είναι η μάνα μου, λαλεί τούτη''! Πάει κοντά και της λέει: -Ε, ποιά είσαι εσύ; -Εκλέψαν μου το γιο μου, γιε μου, εκλέψαν μου τον, εσκοτώσαν μου τον, τι τον εκάμαν δεν ηξέρω. Μου είπε όμως ο Απόστολος Αντρέας να’ ρτω σε δέκα χρόνους και θα τον εύρω. -Θένα τον αναγνωρίσεις; Λαλεί της. Έχει τόσον καιρό να τον δεις. -Θένα μου βοηθήσει, γιε μου, ο Απόστολος Αντρέας να τον αναγνωρίσω. Δεν έχει κανένα σημάδι πάνω του; Λαλεί της. -Πάνω στο πόδι του. Από τον καιρό που ήταν μωρό, καθώς έπαιζε κοντά στη νεστιά, εκύλισ’ ένα κάρβουνο πάνω στο πόδι του. Μέχρι ν’ αρχίσει φωνές, μέχρι να πάω κοντά, κάηκε και σούρωσε. Τον πήρα στο γιατρό και του έβαλε κάτι πάνω και γλύκανε ο πόνος, και λίγο - λίγο υγίανε. 

Τού έμεινε όμως σημάδι. -Έχω κι εγώ λαλεί της, ένα σημάδι. Σηκώνει τα ρούχα του… αρχίνησε κλάματα. -Γιέ μου, λαλεί του, μα είσαι εσύ; -Εγώ είμαι! Και λούστηκαν στο κλάμα. Μάνι - μάνι πήγε κι αγόρασε ρούχα χριστιανικά για να βγάλει τα τούρκικα και πήγε εις τους παπάδες και τους είπε την ιστορία του. -Να έρθετε να με διαβάσετε, να με λειτουργήσετε να φορέσω τα ρούχα μου τα χριστιανικά, γιατί ηύρα τη μάνα μου. Ήρθαν, εδιαβάσαν τον, ελειτουργήσαν τον, εκοινωνήσαν τον κι έκαψε τα ρούχα τα τούρκικα κι εφόρεσε τα ρωμέικα. Είδες ο Απόστολος Αντρέας…! Πρέπει να’ χεις πίστη πάνω σου, για να σε ακούει ο αφέντης μου ο Θεός. Πίστη και καλοσύνη.

Κυπριακό λαϊκό διήγημα βασισμένο σε αληθινή ιστορία. 

Μεταφέρθηκε σε γραπτό λόγο από τον Χαράλαμπο Επαμεινώνδα.

  

ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΚΟΣΜΙΑΝΗ

Θαῦμα τῆς Θεοτόκου στήν αἱρετική Κοσμιανή 

«Δέν εἶσαι δική μας»

Μᾶς διηγήθηκε ὁ Ἀναστάσιος, 
ὁ Πρεσβύτερος καὶ θησαυροφύλακας τοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἀναστάσεως, 
ὅτι, ὅταν ἦρθε ἡ Κοσμιανή, ἡ γυναίκα τοῦ πατρίκιου Γερμανοῦ, 
θέλησε μιὰ ἁγία Κυριακὴ νύχτα νὰ προσκυνήσει μόνη τὸ ἅγιο καὶ ζωοποιὸ Μνῆμα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. 
Καὶ καθὼς πλησίαζε τὸ ἱερό, 
τὴν συνάντησε ὀφθαλμοφανῶς ἡ Ἁγία Θεοτόκος μαζὶ μὲ ἄλλες γυναῖκες καὶ εἶπε: 
«Μιὰ καὶ δὲν εἶσαι ἀπὸ μᾶς, δὲν μπαίνεις ἐδῶ μέσα, γιατὶ δὲν εἶσαι δική μας» 
(ἀνῆκε στὴν αἵρεση τοῦ Σεβήρου τοῦ Ἀκέφαλου). 
Αὐτὴ ὅμως τὴν παρακαλεῖ πολὺ νὰ τῆς ἐπιτραπεῖ ἡ εἴσοδος. 
Τῆς ἀποκρίθηκε ἡ Θεοτόκος καὶ εἶπε: 
«Σὲ βεβαιώνω, γυναίκα, δὲν θὰ μπεῖς ἐδῶ μέσα, μέχρι ποὺ νὰ ἔρθεις σὲ μυστηριακὴ κοινωνία μὲ μᾶς». 
Αὐτή, ἐπειδὴ κατάλαβε ὅτι ἐμποδίζεται νὰ μπεῖ, ἐπειδὴ εἶναι αἱρετική, 
καὶ ὅτι, ἂν δὲν προσέλθει στὴν Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ μας, 
δὲν μπαίνει, κάλεσε εὐθὺς τὸν Διάκονο· 
κι ὅταν ἦρθε τὸ Ἅγιο Ποτήριο, μετάλαβε τὸ Ἅγιο Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ· 
κι ἔτσι ἀξιώθηκε νὰ προσκυνήσει ἀνεμπόδιστα τὸ ἅγιο καὶ ζωοποιὸ Μνῆμα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

Αναδημοσίευση από το περιοδικό της Ι. Μ. Αγίων Αγγέλων Αφιδνών:
''Οικοδομή και Παραμυθία'',
αριθμός τεύχους 8, Ιούνιος - Αύγουστος 2016.
Επιμέλεια ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Ἰωάννου Μόσχου, Λειμωνάριον, Κεφάλ. 48, σελ. 58, ἔκδοσι Ἱερᾶς Μονῆς Σταυρονικήτα, Ἅγιον Ὄρος 1983.
Ἐπιμέλ. ἡμετ. Πατρίκιος: τιμητικός τίτλος ἰσόβιος, ἀλλά ὄχι κληρονομικός, πού ἀπόνεμαν οἱ Ρωμαῖοι Αὐτοκράτορες σέ ἀνώτατους Ἄρχοντες.

ΘΕΟΣ ΕΙΣΑΙ, Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΝΕΙΣ

Κάποιος ιερεύς, προ του 1940, 

καθώς μου διηγείτο ένας εγγονός του, 

πήγε ένα πρωινό, 

πού ήταν γιορτή, 

στην Εκκλησία, για να λειτουργήσει. 

Τα καντήλια ήταν όλα σβηστά, 

γιατί από κάποιο σπασμένο τζάμι έμπαινε αέρας. 

Τα είχε σβήσει όλα, ακόμα και το ακοίμητο καντήλι. Στενοχωρήθηκε ο παππούλης, 

γιατί ήταν ευλαβής.

Ψάχνεται για σπίρτα, δεν είχε. Κοιτάζει στο παγκάρι, κοιτάζει στα ντουλάπια, ψάχνει από δω, ψάχνει από κει, δεν βρίσκει τίποτα. Του ‘ρθαν δάκρυα στα μάτια, γιατί έπρεπε να πάει πάλι πίσω στο σπίτι. Ήταν όμως χειμώνας, έβρεχε, φυσούσε δυνατός αέρας, παγωμένος βοριάς, επικρατούσε μεγάλη κακοκαιρία… Ξαφνικά λοιπόν, γυρίζει πίσω του, κοιτάζει… το θυμιατό ήταν αναμμένο! ‘ Υπήρχαν μέσα κάρβουνα ολοκόκκινα!(Την παλαιά εποχή είχαν κάρβουνα. Τα πρόλαβα κι εγώ βέβαια. Είχαμε ένα μικρό μαγκάλι, άναβε ο καντηλανάφτης από πολύ πρωί τα κάρβουνα, κοκκίνιζαν αυτά και παίρναμε έπειτα με τη μασιά, βάζαμε στο θυμιατό και πάνω σ’ αυτό ρίχναμε το θυμίαμα.) Αφού είδε λοιπόν το θυμιατό αναμμένο και το κοίταζε με έκπληξη, έβαλε ένα χαρτάκι, το άναψε, μ’ αυτό άναψε ένα κερί και με το κερί άναψε πρώτα το ακοίμητο καντηλάκι και υστέρα όλα τ’ άλλα καντήλια. Κάθε τόσο γύριζε και κοίταζε το θυμιατό. και έλεγε: 

Μπρε, μπρε, μπρε, τι θαύματα κάνει ο Θεός! Όταν θέλει, κάνει θαύματα!… τι θαύμα ήταν πάλι τούτο! Ήρθε κατόπιν ο ψάλτης, άρχισε ο Όρθρος, το θυμιατό παρέμενε ολοκόκκινο! Στην ενάτη ωδή, την «Τιμιωτέραν», το παίρνει για να θυμιάση και βλέπει μέσα από το θυμιατό να βγαίνουν ευώδεις στήλες καπνού, σαν να είχε ρίξει μέσα θυμίαμα! - Μα, εγώ, λέει, δεν έβαλα θυμίαμα! Κύριε, ελέησον! Τέλος πάντων, είπε, και, γυρνώντας προς την Αγία Τράπεζα, πρόσθεσε: - Θεός είσαι, ό,τι θέλεις κάνεις! Σε λίγο ήρθε ο εγγονός του. - Μην το πειράξεις, του λέει, καθόλου το θυμιατό. Άφησέ το έτσι, γιατί ο Θεός ό,τι θέλει κάνει, αγοράκι μου, ό,τι θέλει κάνει!… 

Καλά, παππού, είπε το παιδάκι. Όσες φορές λοιπόν χρειάστηκε να θυμιατίσει από την Πρόθεση μέχρι το τέλος της Θείας Λειτουργίας, το θυμιατό ήταν ολοκόκκινο, με αναμμένα τα κάρβουνα και πάντοτε έτοιμο για θυμιάτισμα, έβγαζε από μόνο του και μπροστά στα μάτια του εγγονού θυμίαμα ευώδες! Μόλις το έπαιρνε, έβγαιναν ευωδέστατοι καπνοί μυρίων αρωμάτων, οι όποιοι απλώνονταν σε ολόκληρο τον Ναό. 

Όλος ο Ναός ευωδίαζε! 

Έκανε εντύπωση και στους χριστιανούς και, 

όταν τελείωσε η Θεία Λειτουργία, 

του έλεγαν: 

- «Ε, παπά μου, 

πού το βρήκες αυτό το καλό θυμίαμα; 

Στον εγγονό του είπε τα εξής: 

- Μην το πεις πουθενά, μόνο όταν πεθάνω. 

Θεός είναι, ό,τι θέλει κάνει. Θεός είναι, 

ό,τι θέλει κάνει!… 

Αυτά έλεγε ο παπα Γιάννης από τον Τσεσμέ…

Εκ του βιβλίου του π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου: 
''Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία''. 
Πρωτότυπος τίτλος: ''Παπα - Γιάννης από το Τσεσμέ: Θεός είσαι, ό,τι θέλεις κάνεις''. 
Εκδόσεις: ''Κοράλι - Γιώργος Γκέλμπεσης''. 
Αθήνα 2006. 
Επιμέλεια ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΩΣΟΣ

Φορούσε πιζάμες και ένα ταξί τον περίμενε στην Βορεινή πύλη της Εκκλησίας. 

Όταν τελείωσε τη μυστική του συνομιλία με τον Όσιο,

 ξεκίνησε με αργά βήματα, σέρνοντας τις παντόφλες στο δάπεδο και προχωρούσε προς την έξοδο. 

Τον σταμάτησε ένας ιερέας της μονής και τον ρώτησε γιατί έκλαιγε τόση ώρα, γιατί δεν ήταν ντυμένος κανονικά

 και ήρθε στην εκκλησία με πιζάμες και αν... επιθυμούσε να του έδινε δωμάτιο στον ξενώνα να αναπαυθεί για λίγο αν το είχε ανάγκη.

Όχι πάτερ, απάντησε και συνέχισε, με ξεκούρασε για πολλά χρόνια ο Άγιος, αυτός, ο μεγάλος και θαυματουργός γιατρός που υπηρετείτε. Σήμερα το πρωί στον «Ευαγγελισμό», στο Νοσοκομείο, ήρθε η γυναίκα μου να με δει. Έχει περάσει δεκαετία και πλέον να σταθώ όρθιος όπως με βλέπετε τώρα. Μία χρόνια πάθηση του νευρικού συστήματος και μία αρρώστια που είχα περάσει μου έφεραν αναπηρία τόση που έχασα τη θέση μου, πήρα πρόωρα σύνταξη και οδηγήθηκα στα Νοσοκομεία γιατί μετά το δεύτερο χρόνο είχα πάνω από 80% παράλυση των κάτω άκρων. 

Ή παράλυση, η κακή ψυχολογική κατάσταση, η πρόωρη έξοδος μου από τη δραστηριότητα της ζωής με οδηγούσαν σε μαρασμό, σχεδόν στο θάνατο. Σήμερα, λοιπόν, το πρωί η γυναίκα μου ήρθε στο Νοσοκομείο, με βρήκε να κοιμάμαι, δεν με ξύπνησε, παρά κάθισε δίπλα στο κρεβάτι μου σε μια καρέκλα. Για λίγα δευτερόλεπτα την πήρε ο ύπνος. Βλέπει στο όνειρο της ότι, στο διπλανό θάλαμο γινόταν επισκεπτήριο γιατρών. Ανάμεσα τους ήταν ένας άγνωστος ξένος γιατρός. Τον πλησιάζει η γυναίκα μου και του λέει: Γιατρέ μου, είστε ξένος; Σας βλέπω για πρώτη φορά στο Νοσοκομείο. Σας παρακαλώ στο διπλανό θάλαμο έχω τον άνδρα μου πάνω από δέκα χρόνια παράλυτο. Οι γιατροί μου έχουν πει την αλήθεια, ότι χάνω το σύντροφο μου. Χάνω το στήριγμα μου. 

Θα πεθάνει ο σύζυγος μου. Ελάτε, γιατρέ μου, να τον δείτε, να του δώσετε κουράγιο, να μας πείτε κάτι και σεις. - Πήγαινε, κυρία μου, περίμενε και θα δω και το σύζυγο σου. Ναι, γιατρέ μου, πέστε μου το όνομα σας, να σας περιμένω... - Ιωάννης Ρώσος, της απαντά. Ξυπνάει, πετιέται από το κάθισμα της. Με βλέπει που προσπαθώ μόνος μου, στηριγμένος στους αγκώνες μου, να σηκωθώ. Βοήθησε με, γυναίκα, της λέγω, κάποιος με κρατάει άπ' τις μασχάλες και με σηκώνει, βοήθησε και συ... Σηκώθηκα, πάτησα στο έδαφος, όταν τα κλάματα της γυναίκας μου είχαν φέρει γύρω μας γιατρούς και βοηθητικό προσωπικό. 

Ό υπεύθυνος γιατρός του τμήματος, ένας πιστός χριστιανός, συγκλονίζεται από τη διήγηση της συζύγου μου και προτρέπει: Κύριε Πολυχρονίου όπως είσαι, μη ζητάς, να αλλάξεις τις πιζάμες σου, φύγετε, πάρτε ταξί στην είσοδο του Νοσοκομείου και πηγαίνετε στο Πνευματικό θεραπευτήριο, στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου, που είναι στην καταπράσινη κοιλάδα του Προκοπίου της Ευβοίας, όπου και ολόκληρο το ιερό του Λείψανο. Πηγαίνετε, πέστε το μεγάλο σας ευχαριστώ και γυρίστε για το εξιτήριο που αυτή τη φορά -σπάνια βέβαια- το υπογράφει όχι γιατρός αλλά ένας "Άγιος! Και σαν χριστιανός και σαν επιστήμονας ό,τι είπα το πιστεύω. Πάνω από την επιστήμη μας είναι η παντοδυναμία του Θεού και των Αγίων του. Αυτά μας είπε, Πάτερ. Αυτά ... Δώστε μας και σεις την ευλογία σας. 

Αυτά είπε, αυτά είδαμε από τον ευλογημένο αυτό άνθρωπο που με τα κλάματα του

 (οι άνδρες για να κλάψουν πρέπει κάτι το πολύ σοβαρό να συμβαίνει)

 έλεγε στον Άγιο εκείνο το «ευχαριστώ» 

που είναι πρόθυμοι να το πουν όσοι άρρωστοι στα Νοσοκομεία,

 στα παντός είδους Νοσηλευτικά Ιδρύματα και Άσυλα ανιάτων περιμένουν κάποιον Άγγελο,

 κάποιον Άγιο, τον Ίδιο τον Κύριο 

να ταράξει τα νερά για να μπουν σ' αυτό το μυστήριο που λέγεται θαυματουργική θεραπεία,

 που όντως γίνεται κατά καιρούς σε ασθενείς που ο Θεός επιλέγει με τα δικά του κριτήρια,

 σχεδόν άγνωστα σε μάς!

π. Ιωάννου Βερνέζου, ''Βίος και Νέα θαύματα του Οσίου Ιωάννου του Ρώσσου'',
 Ιερό Προσκύνημα Οσίου Ιωάννου του Ρώσσου, Προκόπι Εύβοιας 1998 (σελ. 83 - 85). Επιμέλεια ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ